سخنی نیست…

به اِولین و ثمین باغچه‌بان

چه بگویم؟ سخنی نیست.

 

می‌وزد از سرِ امید، نسیمی،
لیک، تا زمزمه‌یی ساز کند
در همه خلوتِ صحرا
                        به ره‌اش
                                  نارونی نیست.

 

چه بگویم؟ سخنی نیست.

 

 

پُشتِ درهای فروبسته
شب از دشنه و دشمن پُر
به کج‌اندیشی
                خاموش
                         نشسته‌ست.

 

بام‌ها
     زیرِ فشارِ شب
                      کج،
کوچه
      از آمدورفتِ شبِ بدچشمِ سمج
                                             خسته‌ست.

 

 

چه بگویم؟ ــ سخنی نیست.

 

در همه خلوتِ این شهر، آوا
جز ز موشی که دَرانَد کفنی، نیست.

 

وندر این ظلمت‌جا
جز سیانوحه‌ی شومُرده زنی، نیست.

 

ور نسیمی جُنبد
به ره‌اش
          نجوا را
                 نارونی نیست.

 

چه بگویم؟
سخنی نیست…

 

۲۷ آذرِ ۱۳۳۹

این مطلب را به اشتراک بگذاریم
یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

The Official Website of Ahmad Shamlou © 2017 تمام حقوق محفوظ است.