قالب وردپرس درنا توس

جاده، آن سویِ پُل


مرا دیگر انگیزه‌ی سفر نیست.
مرا دیگر هوای سفری به سر نیست.

 

قطاری که نیم‌شبان نعره‌کشان از دِهِ ما می‌گذرد
آسمانِ مرا کوچک نمی‌کند
و جاده‌یی که از گُرده‌ی پُل می‌گذرد
آرزوی مرا با خود
به افق‌های دیگر نمی‌برد.

 

آدم‌ها و بوی‌ناکیِ دنیاهاشان
                                   یکسر
دوزخی‌ست در کتابی
که من آن را
              لغت‌به‌لغت
                          از بَر کرده‌ام
تا رازِ بلندِ انزوا را
                   دریابم ــ
رازِ عمیقِ چاه را
از ابتذالِ عطش.

 

بگذار تا مکان‌ها و تاریخ به خواب اندر شود
در آن سوی پُلِ دِه
که به خمیازه‌ی خوابی جاودانه دهان گشوده است
و سرگردانی‌های جُستجو را
                                 در شیب‌گاهِ گُرده‌ی خویش
از کلبه‌ی پابرجای ما
به پیچِ دوردستِ جاده
                          می‌گریزاند.

 

مرا دیگر
انگیزه‌ی سفر نیست.

 

 

حقیقتِ ناباور
چشمانِ بیداری کشیده را بازیافته است:
رؤیای دلپذیرِ زیستن
در خوابی پادرجای‌تر از مرگ،
از آن پیش‌تر که نومیدیِ انتظار
تلخ‌ترین سرودِ تهی‌دستی را باز خوانده باشد.

 

و انسان به معبدِ ستایش‌های خویش
فرود آمده است.

 

 

انسانی در قلمروِ شگفت‌زده‌ی نگاهِ من
در قلم‌روِ شگفت‌زده‌ی دستانِ پرستنده‌ام.
انسانی با همه ابعادش ــ فارغ از نزدیکی و بُعد ــ
که دستخوشِ زوایای نگاه نمی‌شود.

 

با طبیعتِ همه‌گانه بیگانه‌یی
که بیننده را
              از سلامتِ نگاهِ خویش
                                         در گمان می‌افکند
چرا که دوری و نزدیکی را
در عظمتِ او
               تأثیر نیست
و نگاه‌ها
در آستانِ رؤیتِ او
قانونی ازلی و ابدی را
بر خاک
       می‌ریزند…

 

 

انسان
به معبدِ ستایشِ خویش بازآمده‌است.
انسان به معبدِ ستایشِ خویش
بازآمده‌است.
راهب را دیگر
انگیزه‌ی سفر نیست.
راهب را دیگر
هوای سفری به سر نیست.

 

اردیبهشتِ ۱۳۴۳
 شیرگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *