پدران و فرزندان

هستی
        بر سطح می‌گذشت
غریبانه
موج‌وار

دادش در جیب و
                   بی‌دادش بر کف
که ناموس و قانون است این.

 

 

زندگی
خاموشی و نشخوار بود و
                               گورزادِ ظلمت‌ها بودن
(اگر سرِ آن نداشتی
که به آتشِ قرابینه
                    روشن شوی!)
که درک
        در آن کتابتِ تصویری
دو چشم بود
              به کهنه‌پاره‌یی بربسته
(که محکومان را
                   از دیرباز
                           چنین بر دار کرده‌اند).

 

 

چشمانِ پدرم
                اشک را نشناختند
چرا که جهان را هرگز
                          با تصورِ آفتاب
                                         تصویر نکرده بود.
می‌گفت «عاری» و
                       خود نمی‌دانست.
فرزندان گفتند «نع!»
دیری به انتظار نشستند
از آسمان سرودی برنیامد ــ
قلاده‌هاشان
              بی‌گفتار
                       ترانه‌یی آغاز کرد

 

و تاریخ
توالی فاجعه شد.

 

۱۳۴۹

این مطلب را به اشتراک بگذاریم
یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

The Official Website of Ahmad Shamlou © 2017 تمام حقوق محفوظ است.