قالب وردپرس درنا توس

غرشِ خامِ تندرهای پوده…


در معرفی‌ ندا ابکاری

غرشِ خامِ تندرهای پوده گذشت
و تندبارهای عنان‌گسسته فرونشست.
اینک چشمه‌سارِ زمزمه:

زلال
     (چرا که از صافی‌های اعماق می‌جوشد)
وخروشان
            (چرا که ریشه‌هایش دریاست)

 

 

هنگامی که مُجابم کرد
دختربچه‌یی بیش نبود:
نهالی خُرد
              در معرضی بی‌آفتاب.

 

از خود می‌پرسیدم:
«ــ آیا چون مشّاطه‌یی سفیه
    صفای کودکانه‌اش را
                              به پیرایه و آرایه‌ی فوت و فنِ سخن‌وری مخدوش نمی‌کنم؟»
باز با خود می‌گفتم:
«ــ بودن دیگر است و شدن دیگر…
    آن که شد
                 باری
                      از شدن‌تر باز نخواهد ماند:

 

                      کشیده‌گام و سرودخوان به راه ادامه خواهد داد
                      و قانونِ زرینِ خود را
                      در گستره‌ی اعتمادِ خویش مستقر خواهد کرد.»

 

 

هنگامی که مُجابم کرد
نهالی خُرد بود
در معرضی بی‌آفتاب.
کنونش درختی می‌بینم بربالیده و گسترده‌شاخسار
که سایه‌اش به فتحِ زمینِ سوزان می‌رود. ــ

 

نگاهش کنید!

 

۱۸ بهمنِ ۱۳۶۴

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *