قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعر روز، اشاراتی، ابراهیم در آتش

شعر روز، اشاراتی، ابراهیم در آتش


بشنوید:

 

پيش از تو
 
 
  صورت‌گران
 
 
  بسيار
 
از آميزه‌ی برگ‌ها
 
 
  آهوان برآوردند;
 
يا در خطوط ِ کوه‌پايه‌يي
 
 
  رمه‌يي
 
که شبان‌اش در کج و کوج ِ ابر و ستيغ ِ کوه
 
 
  نهان است;
 

 

يا به سيری و ساده‌گي
در جنگل ِ پُرنگار ِ مه‌آلود
گوزني را گرسنه
که ماغ مي‌کشد.
تو خطوط ِ شباهت را تصوير کن:
آه و آهن و آهک ِ زنده
دود و دروغ و درد را. ــ
 
که خاموشي
 
 
  تقوای ما نيست.
 

 


 

 

سکوت ِ آب
مي‌تواند خشکي باشد و فرياد ِ عطش;
سکوت ِ گندم
مي‌تواند گرسنه‌گي باشد و غريو ِ پيروزمند ِ قحط;
 
هم‌چنان که سکوت ِ آفتاب
 
 
  ظلمات است ــ
 
اما سکوت ِ آدمي فقدان ِ جهان و خداست:
غريو را
تصوير کن!
 

 

عصر ِ مرا
در منحني‌ تازيانه به نيش‌خط ِ رنج;
هم‌سايه‌ی مرا
بيگانه با اميد و خدا;
و حرمت ِ ما را
که به دينار و درم برکشيده‌اند و فروخته.

 

 

تمامي‌ِ الفاظ ِ جهان را در اختيار داشتيم و
 
آن نگفتيم
 
 
  که به کار آيد
 
چرا که تنها يک سخن
 
 
  يک سخن در ميانه نبود:
 
ــ آزادی!
 

 

ما نگفتيم
تو تصويرش کن!
 

 

۱۴ اسفند ِ ۱۳۵۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *