قالب وردپرس درنا توس
خانه / شعر روز، نوميدى روى نيمكتى نشسته: ژاک پره ور

شعر روز، نوميدى روى نيمكتى نشسته: ژاک پره ور


بشنوید:

تو باغچه‌‏ى وسط ِ ميدون، رو يه نيمكت
مردى نشسته كه وقتى رد ميشين صداتون مى‏‌كنه
عينكى به چشمشه لباس طوسى ِ كهنه‏‌يى به تنش
ته سيگارى به لبش.
نشسته و
وقتى دارين رد ميشين صداتون مى‏‌زنه
يا خيلى ساده به‏تون اشاره مى‏‌كنه.

نبادا نيگاش كنين
نبادا محلش بدين
بايد رد شين
جورى كه انگار نديدينش
كه انگار اصلاً صداشو نشنفتين
بايد قدما رو تند كنين و بگذرين
اگه نيگاش كنين
اگه محلش بذارين
به‏تون اشاره مى‏كنه و، اون وخ
ديگه هيچى و هيچكى
نمى‏‌تونه جلودارتون بشه كه نرين نگيرين تنگ ِ دلش بشينين.

اون وخ نيگاتون مى‏‌كنه و لبخندى مى‏‌زنه و
شما حسابى عذاب مى‌‏كشين
سخ‏‌تر عذاب مى‏‌كشين و
اون بابا همين جور لبخند مى‏‌زنه
شمام درست همون جور لبخند مى‌‏زنين و
هرچى بيشتر لبخند بزنين بيشتر عذاب مى‏‌كشين
اُ هرچى بيشتر عذاب بكشين بيشتر لبخند مى‌‏زنين
چيزيه كه چاره پذيرم نيس،
اُ همون جا مى‏‌مونين
نشسته
يخ‏زده
لبخند زنون
رو نيمكت.

اون دور و وَر بچه‏ها بازى مى‌‏كنن
رهگذرا ميگذرن آروم
پرنده‏‌ها مى‌‏پَرَن
از اين درخت
به اون درخت،
اُ شما همون جا مى‏‌مونين رو نميكت
و مى‏‌دونين،
مى‏‌دونين كه ديگه
بازى بى‌‏بازى مث اون بچه‏‌ها،
مى‌‏دونين كه ديگه هيچ وقت ِ خدا
نخواهين رفت پى ِ كارتون آروم، مث اين رهگذرا،
كه ديگه هيچ وقت ِ خدا نخواهين پريد سرخوش
مث ِ اين پرنده‏‌ها.

 

 * شعرهای پره‌ور را در این آدرس بخوانید.

2 دیدگاه

  1. سلام. ممنونم برای تایپ دقیق شعرها. سطر ۳۷ شعر «نومیدی روی نیمکتی نشسته» به جای نیمکت، نمیکت نوشته شده. لطفاً اصلاح کنید. تشکر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *