قالب وردپرس درنا توس

لوح هشتم


چندانِ كه نخستین سپیده‏ی صبح درخشید گیل‏گمش برخاست و به نزدیك بالین رفیقِ خویش آمد.
انكیدو آرام خفته بود. سینه‏اش به آهستگی بالا می‏رفت و فرومی‏افتاد. دمِ جانِ اوست كه به آرامی از دهان او به بیرون می‏تراود.

گیل‏گمش گریست و چنین گفت:
«ــ انكیدو ای رفیق جوان! نیروی تو و صدای تو كجا مانده است؟… انكیدوی من كجاست؟ تو از نیرومندی به شیر و به نرگاوِ وحشی می‏مانستی. چالاك و تند به غزالِ صحرا ماننده بودی… چنان ‏چون برادری تو را دوست می‏داشتم! در برابرِ همه شاهان تو را بركشیدم! همه زنانِ زیبای اوروك تو را می‏خواستند! به جنگلِ سدرِ خدایان با تو رفتم، روزان و شبان با تو بودم… سرِ خومبه‏به را همراهِ من به اوروكِ محصور تو آوردی؛ چنان كه كوه‏نشینانِ ستم‏ كشیده، آزاد از بیدادِ غول، ما را هماره دعایی می‏فرستند… نرگاوِ غُرّانِ آسمان را ما در خون كشیده‏ایم، شاید دَمِ زهرآلود او بر تو رسیده است؟ شاید پسند خدایان نبوده است كه ما در خشم به ایشتر برتابیم و گاوی را كه از آسمان یله ‏كرده بودند به خون دركشیم؟»

پس گیل‏گمش ساعتی خاموش بر بالینِ رفیقِ خویش بنشست. و نگاه او بیرون در دوردست‏ها سرگردان بود.
آنگاه در او، در انكیدو نظركرد و انكیدو همچنان آرام بر جای بود، انكیدو به آرامی خفته ‏بود.
پس گیل‏گمش چنین گفت:
«ــ انكیدو، همدم و یار سالیانِ جوانی من!… اینك پلنگ دشت این‏جا خفته است، هم آن كه خود از هیچ چیز دریغ نكرد تا از كوهسارِ خدایان به فراز برشدیم؛ تا گاوِ خروشنده‏ی آسمان را گرفتیم و در خون كشیدیم؛ تا خومبه‏به را بر خاك درهم شكستیم: آن را كه در جنگلِ سدرِ خدایان می‏زیست و بر مردمِ دیار بیداد می‏كرد. ــ اكنون این خوابِ ژرف چیست كه بر تو فروافتاده؟ ای رفیق! سخت تیره می‏نمایی و گویی دیگر بانگ مرا نمی‏شنوی!»
با این همه او، انكیدو، چشمانش را باز نمی‏گشاید.
گیل‏گمش بر قلب او، بر قلب انكیدو دست می‏نهد. و قلبِ انكیدو از تپیدن باز ایستاده است…
پس گیل‏گمش روی رفیقِ خود را، روی انكیدو را فروپوشید هم بدان سان كه روی عروسان را فروپوشند. چونان نره شیری می‏غُرید و چنان چون ماده شیری كه زخمِ نیزه بر او آمده باشد فریادِ شیون برآورد. موی خود بركَند و برافشاند. جامه‏های خود بردرید و رختِ غبارآلودِ عزا به تن درپوشید.
چندان كه نخستین سپیده‏ی صبح درخشید گیل‏گمش زاری از سرگرفت.
شش روز و شش شب بر او، بر انكیدو گریست تا سرخی بامداد هفتمین روز پدیدار شد، و تا بدین هنگام هنوزش به خاك درنسپرده‏بود.
گیل‏گمش به روز هفتم او را، انكیدو را به خانه‏ی خاك درسپرد.
اینك گیل‏گمشِ پادشاست كه اوروكِ حصار كشیده را ترك می‏گوید و زاری‏كنان به بیرون، به پهنه‏ی دشت می‏شتابد.
«ــ آیا من نیز چندان كه بمیرم چنان‏ چون انكیدو نخواهم شد؟… درد بر دلِ من نشست و هراسِ مرگ بر من فرود آمد. پس من به جانبِ دشت شتاب كردم.»
بیرونِ اوروك، نخجیربازی از برای شیران تله‏چالی می‏كَنَد. چون گیل‏گمش بدآنجا می‏رسد نخجیرباز با او، با پادشا چنین می‏گوید:
«ــ ای خداوندگارِ بلند! تو جنگلبانِ دشخوی سدرها را كُشتی و خومبه‏به را كه بر كوهسارانِ مقدسِ سدر فرمان می‏راند بر خاك كوفتی. شیران را در كوهساران به دست خود شكستی و نرگاوِ نیرومند را كه خدای آسمان یله كرده بود به شمشیر كُشتی… پس از چه رخسارِ تو اینچنین به زردی گراییده چهره‏ی تو بدین‏گونه چرا بپژمریده فغانِ زاری از قلبِ تو چرا بلند است به سرگردانانِ راه‏های دور چرا ماننده‏ای رخسارت از باران و باد و آفتاب چرا برتافته چنین بی‏تاب از كشتزارها شتابان چرا می‏گذری؟»
گیل‏گمش دهان می‏گشاید و با او، با نخجیرباز چنین می‏گوید:
«ــ رفیقِ من، آن‏كه چون نریان سواری با من بستگی می‏داشت، پلنگِ دشت، یارِ من انكیدو آن كه خود از هیچ‏چیزی دریغ نكرد تا از كوهسارِ خدایان به فراز برشدیم، گاوِ آسمان را به خون دركشیدیم، خومبه‏به را در كوهسارِ سدر بر خاك افكندیم و شیران را در دره‏های تاریك شكستیم، ــ رفیقِ من كه در تمامی سختی‏ها همراهِ من بود بهره‏ی آدمیان بدو رسیده است. شش روز و شش شب بر او گریستم و تا به هفتمین روزش به خاك درنسپردم… سرنوشتِ او سخت بر من گران افتاده. این است كه به دشت شتافته‏ام تا در دوردستِ پهنه‏ور بازش جویم. چگونه آرام می‏توانم بود؟ چگونه فغانِ زاری از قلبِ من بلند نباشد؟… رفیق من آن كه دوست می‏دارم به خاك مبدل گشته! انكیدو، رفیقِ من، خاكِ رُس شده. آیا من نیز نباید تا در آرامش افتم؟ آیا من نیز نباید كه دیگر تا به ابد برنخیزم؟»

 

 

 

 

گیلگمش روی جلد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *