قالب وردپرس درنا توس

گشت و گذاری در آثار شاملو

شعر روز، در این بن‌بست، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

 

دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم.
 دلت را می‌بویند
                   روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
و عشق را
کنارِ تیرکِ راه‌بند
تازیانه می‌زنند.

 

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

در این بُن‌بستِ کج‌وپیچِ سرما
آتش را
         به سوخت‌بارِ سرود و شعر
                                         فروزان می‌دارند.
به اندیشیدن خطر مکن.
                            روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کُشتنِ چراغ آمده است.

 

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

آنک قصابان‌اند
بر گذرگاه‌ها مستقر
 با کُنده و ساتوری خون‌آلود
                                روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را بر دهان.

 

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

کبابِ قناری
بر آتشِ سوسن و یاس
                           روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
ابلیسِ پیروزْمست
سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است.

 

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

۳۱ تیر ِ ۱۳۵۸

توضیحات بیشتر »

شعر روز، هجرانی، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

غم
   این‌جا نه
             که آنجاست
دل
   امّا
      در سرمای این سیاه‌خانه می‌تپد.

 

در این غُربتِ ناشاد
یأسی‌ست اشتیاق
که در فراسوهای طاقت می‌گذرد.

 

بادامِ بی‌مغزی می‌شکنیم
                               یادِ دیاران را
و تلخای دوزخ
در هر رگِمان می‌گذرد.

 

دیِ ۱۳۵۷
لندن

توضیحات بیشتر »

شعر روز، صبح، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

 

ولرم و
       کاهلانه
آب‌دانه‌های چرکیِ‌ بارانِ تابستانی
بر برگ‌های بی‌عشوه‌ی خطمی
به ساعتِ پنجِ صبح.

 

در مزارِ شهیدان      
                  هنوز
خطیبانِ حرفه‌یی درخواب‌اند.

 

حفره‌ی معلقِ فریادها      
                         در هوا
                                 خالی‌ست.
و گُلگون‌کفنان
                به خستگی
                              در گور
                                      گُرده تعویض می‌کنند.

 

 

به تردید
آبله‌های باران
بر الواحِ سَرسَری
به ساعتِ پنجِ صبح.

 

۲ اردیبهشتِ ۱۳۵۸

توضیحات بیشتر »

شعر روز، ما نیز…، در آستانه

بشنوید:

 

ما نیز روزگاری
لحظه‌یی سالی قرنی هزاره‌یی از این ‌پیش‌تَرَک
هم در این‌جای ایستاده بودیم،
بر این سیّاره بر این خاک
در مجالی تنگ ــ هم‌ازاین‌دست ــ
در حریرِ ظلمات، در کتانِ آفتاب
در ایوانِ گسترده‌ی مهتاب
در تارهای باران
در شادَرْوانِ بوران
در حجله‌ی شادی
در حصارِ اندوه

 

تنها با خود
تنها با دیگران
یگانه در عشق
یگانه در سرود
سرشار از حیات
سرشار از مرگ.

 

 

ما نیز گذشته‌ایم
چون تو بر این سیاره بر این خاک
در مجالِ تنگِ سالی چند
هم از این‌جا که تو ایستاده‌ای اکنون
فروتن یا فرومایه
خندان یا غمین
سبک‌پای یا گران‌بار
آزاد یا گرفتار.

 

 

ما نیز
روزگاری
آری.

 

آری
ما نیز
روزگاری...

 

۲۲ مهرِ ۱۳۷۲

توضیحات بیشتر »

شعر روز، خاطره، در آستانه

بشنوید:

 

شب
     سراسر
              زنجيرِ زنجره بود
                                تا سحر،

 

سحرگه
به‌ناگاه با قُشَعْريره‌ی درد
در لطمه‌ی جانِ ما
 جنگل
       از خواب واگشود
مژگانِ حيرانِ برگش را
پلکِ آشفته‌ی مرگش را،
و نعره‌ی اُزگَلِ ارّه زنجيری
سُرخ
     بر سبزی‌ نگرانِ دره
                            فروريخت.

 

 

تا به کسالتِ زردِ تابستان پناه آريم
دل‌شکسته
             به‌ترکِ کوه گفتيم.

 

۱۲ شهريورِ ۱۳۷۲

توضیحات بیشتر »

شعر روز، شبانه، ترانه‌‌های کوچک غربت

بشنوید:

 

نه
تو را برنتراشیده‌ام از حسرت‌های خویش:
پارینه‌تر از سنگ
تُردتر از ساقه‌ی تازه‌روی یکی علف.

 

تو را برنکشیده‌ام از خشمِ خویش:
ناتوانی‌ خِرَد
             از برآمدن،
گُر کشیدن
            در مجمرِ بی‌تابی.

 

تو را بر نَسَخته‌ام به وزنه‌ی اندوهِ خویش:
پَرِّ کاهی
          در کفّه‌ی حرمان،
کوه
    در سنجشِ بیهود‌گی.

 

 

تو را برگزیده‌ام
رَغمارَغمِ بیداد.
گفتی دوست‌ات می‌دارم
و قاعده
         دیگر شد.

 

کفایت مکن ای فرمانِ «شدن»،
مکرّر شو
مکرّر شو!

 

۱۷ مردادِ ۱۳۵۹

توضیحات بیشتر »

شعر روز، حکایت، در آستانه

بشنوید:

مطرب درآمد
با چکاوکِ سرزنده‌یی بر دسته‌ی سازش.
مهمانانِ سرخوشی
به پایکوبی برخاستند.

 

از چشمِ ینگه‌ی مغموم
                            آنگاه
یادِ سوزانِ عشقی ممنوع را
قطره‌یی
به زیر غلتید.

 

 

عروس را
بازوی آز با خود برد.
سرخوشانِ خسته پراکندند.
مطرب بازگشت
با ساز و
آخرین زخمه‌ها در سرش
شاباشِ کلان در کلاهش.

 

تالارِ آشوب تهی ماند
با سفره‌ی چیل و
                     کرسی‌ باژگون و
سکّوبِ خاموشِ نوازند‌گان
و چکاوکی مُرده
بر فرشِ سردِ آجُرش.

 

۶ فروردینِ ۱۳۶۴

توضیحات بیشتر »