قالب وردپرس درنا توس

شبانه


به گوهرِ مراد

کوچه‌ها باریکن
                  دُکّونا
                      بسته‌س،

 

خونه‌ها تاریکن
                 تاقا
                     شیکسته‌س،

 

از صدا
       افتاده
             تار و کمونچه

 

مُرده می‌برن
              کوچه به
                       کوچه.

 

 

نگا کن!
        مُرده‌ها
                به مُرده
                         نمی‌رن،

 

حتا به
       شمعِ جون‌سپرده
                            نمی‌رن،

 

شکلِ
      فانوسی‌ین
                   که اگه خاموشه

 

واسه نَف‌نیس
                 هَنو
                     یه عالم نف توشه.

 

 

جماعت!
          من دیگه
                    حوصله
                            ندارم

 

به «خوب»
            امید و
                   از «بد» گله
                                 ندارم.

 

گرچه از
         دیگرون
                 فاصله
                        ندارم،

 

کاری با
        کارِ این
               قافله
                    ندارم!

 

 

کوچه‌ها
         باریکن
                 دُکّونا
                      بسته‌س،

 

خونه‌ها
         تاریکن
                 تاقا
                    شیکسته‌س،

 

از صدا
       افتاده
             تار و
                  کمونچه

 

مُرده
     می‌برن
             کوچه به
                       کوچه…

 

۱۳۴۰

3 دیدگاه

  1. 56 سال گذشت و هنوز “مرده می برن کوچه به کوچه”…
    روزگار تکراری و تلخی ست
    حدیث از پیش گفته ی چرکی ست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *