قالب وردپرس درنا توس

هجرانی


سینِ هفتم
                 سیبِ سُرخی‌ست،

حسرتا
که مرا سروری
                         نصیب
                                       ازاین سُفره‌ی سُنّت
                                                                    نیست.

 

شرابی مردافکن در جامِ هواست،
شگفتا
          که مرا
                    بدین مستی
                                        شوری نیست.

 

سبوی سبزه‌پوش
                         در قابِ پنجره ــ
آه
  چنان از او دورم
                          که گویی جز نقشِ بی‌جانی نیست.
و کلامی مهربان
                          در نخستین دیدارِ بامدادی ــ
فغان
        که در پسِ پاسخ و لبخند
                                                دلِ خندانی نیست.

 

بهاری دیگر آمده است
                                   آری
اما برای آن زمستان‌ها که گذشت
نامی نیست
نامی نیست.

 

اسفندِ ۱۳۵۷
لندن،

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *