Tag Archives: سمیه رامش

کلمه، امکانی برای تسلی خویشتن:
سمیه رامش

احمدرضا احمدی از آن شاعرانی ست که به نیروی زندگی باورداشت. او در باران، شمعدانی‌ها، کوچه و جنگل نشانی از روشنایی می‌جست. او شاعری ست که می ترسید در غیبت بهار همه ی کلمات فرهنگ بی معنی و پوچ شوند. برای همین می‌خواست " حروف سربی نام بهار را روی دیوار روبروی خانه اش بنویسد" ، یا هم "با سرانگشتانس مرثیه یی بر دیوار میریخت " چرا که کلمه برای او همه چیزاست ، نوشتن از هراس ندیدن بهار ، نوشتن از انزوای انسان در زمانه ی جنگ و نوشتن برای تمام فصل ها !

ادامه‌ی مطلب »