معجزه‌ی شعر:
مرضیه ستوده

نویسندگان و شاعرانی بوده‌اند که پیامدهای شومی را پیش‌گویی کرده‌اند و بر سرنوشت بشر، با شفقت در واژه‌ها گریسته‌اند. مثل کافکا که هولاکاست را در داستان “محکومین زمین” پیش‌گویی کرد.
در این جا، احمدرضا احمدی، پیش‌گویی‌اش را چون مرثیه بر دیوار نوشته :
اگر آمریکا حمله کند
ما از این ارتفاع که آپارتمان من است
حریق را در دبستان‌ها، مهدکودک‌ها و باغ‌های مانده از پاییز می‌بینیم
مرگ و نیستی محله‌ی ما را می‌گیرد
شعرهای احمدرضا احمدی، گاهی شبیه یادداشت‌های پراکنده و یا گفتگوهای دورنی است.
ماموران آتش‌نشانی یک هفته است به خانه‌ها نرفته‌اند
یک هفته است که حمام نرفته‌اند
و غمی آرام و لطیف در شعرهایش موج می‌زند. در این غم آرام، تصاویر مثل تکه‌های یک رویا، شکل رویای کودکانه می‌گیرند.
معصومیت کودکانه، بخشی از زیبایی‌شناسی شعر احمدی است.
در سطر آخر، این جمله تکان‌دهنده است …
“ما چه قدرتی داریم که خویش را تسلی بدهیم”
و ما – مخاطب ناگهان در خلائی هولناک رها می‌شویم …
و این جاست که معجزه‌ی شعر رخ می‌نماید، نفس، لحن و صمیمیت شعر اوست که ما را در میان هولناک‌ترین وضعیت، تنها نمی‌گذارد و تسلی می‌دهد.