گفتی که باد مرده‌ست …

گفتی که:
          «ــ باد، مُرده‌ست!
              از جای برنکنده یکی سقفِ رازپوش
              بر آسیابِ خون،
              نشکسته در به قلعه‌ی بی‌داد،

              بر خاک نفکنیده یکی کاخ
                                            باژگون
              مُرده‌ست باد!»

 

گفتی:
      «ــ بر تیزه‌های کوه
          با پیکرش، فروشده در خون،
          افسرده است باد!»

 

تو بارها و بارها
با زندگی‌ت
            شرمساری
                         از مردگان کشیده‌ای.
                                                 (این را، من
همچون تبی
              ــ دُرُست
همچون تبی که خون به رگم خشک می‌کند ــ
                                                       احساس کرده‌ام.)

 

 

وقتی که بی‌امید و پریشان
                                گفتی:
                                      «ــ مُرده‌ست باد!
                                          بر تیزه‌های کوه
                                          با پیکرِ کشیده‌به‌خونش
                                          افسرده است باد!» ــ

 

آنان که سهمِ هواشان را
با دوستاقبان معاوضه کردند
در دخمه‌های تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبرِ دردِشان:
                                       «ــ زنده است باد!
                                           تازَنده است باد!
                                           توفانِ آخرین را
                                                            در کارگاهِ فکرتِ رعدْاندیش
                                                                                            ترسیم می‌کند،
                                           کبرِ کثیفِ کوهِ غلط را
                                                                   بر خاک افکنیدن
                                                                                      تعلیم می‌کند.»

 

(آنان
ایمانِشان
          ملاطی
                 از خون و پاره‌سنگ و عقاب است.)

 

 

گفتند:
      «ــ باد زنده‌ست،
          بیدارِ کارِ خویش
          هشیارِ کارِ خویش!»

 

گفتی:
      «ــ نه! مُرده
                    باد!
          زخمی عظیم مُهلک
                                  از کوه خورده
                                                 باد!»

 

تو بارها و بارها
با زندگی‌ت
            شرمساری
                         از مُردگان کشیده‌ای،
این را من
همچون تبی که خون به رگم خشک می‌کند
احساس کرده‌ام.

 

۸ بهمنِ ۱۳۵۳

این مطلب را به اشتراک بگذاریم
یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

The Official Website of Ahmad Shamlou © 2017 تمام حقوق محفوظ است.