شعرها: شکفتن در مه

نامه

بدان زمان که شود تیره روزگار، پدر!
سراب و هستو روشن شود به پیشِ نظر.

 

مرا ــ به جانِ تو ــ از دیرباز می‌دیدم
که روزِ تجربه از یاد می‌بری یکسر
سلاحِ مردمی…

که زندانِ مرا بارو مباد

که زندانِ مرا بارو مباد
جز پوستی که بر استخوانم.

 

بارویی آری،
اما
گِرد بر گِردِ جهان
نه فراگردِ تنهاییِ جانم.

 

آه
آرزو! آرزو!

 

 

پیازینه پوستوار…

عقوبت

برای ایرج گُُردی

میوه بر شاخه شدم
                         سنگپاره در کفِ کودک.

طلسمِ معجزتی…

صبوحی

برای م. آزرم

به پرواز
شک کرده بودم
به هنگامی که شانه‌هایم
                              …

رستگاران

در غریوِ سنگینِ ماشین‌ها و اختلاطِ اذان و جاز
آوازِ قُمری‌ِ کوچکی را
شنیدم،
چنان که از پسِ پرده‌یی آمیزه‌ی ابر و دود
تابشِ تک‌ستاره‌یی.

 …

فصلِ دیگر

بی‌آنکه دیده بیند،
                    در باغ
احساس می‌توان کرد
در طرحِ پیچ‌پیچِ مخالف‌سرای …

سرود برای مردِ روشن که به سایه رفت

قناعت‌وار
          تکیده بود
باریک و بلند
چون پیامی دشوار
                     …

پدران و فرزندان

هستی
        بر سطح می‌گذشت
غریبانه
موج‌وار

دادش در جیب و
                   بی‌دادش…

The Official Website of Ahmad Shamlou © 2017 تمام حقوق محفوظ است.