قالب وردپرس درنا توس

ما فریاد می‌زدیم…


ما فریاد می‌زدیم: «چراغ! چراغ!»
و ایشان درنمی‌یافتند.

 

سیاهی‌ چشمِشان
سپیدی‌ کدری بود اسفنج‌وار
                                  شکافته
                                            لایه‌بر لایه‌بر
شباهت برده از جسمیّتِ مغزشان.

 

گناهی‌شان نبود:
از جَنَمی دیگر بودند.

 

۲۱ خردادِ ۱۳۶۷

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *