قالب وردپرس درنا توس

شکاف


جادوی تراشی چرب دستانه
خاطره‌ی پا در گریزِ شبِ عشقی کامیاب را
                                                     که کجا بود و چه وقت

به بودن و ماندن
                   اصرار می‌کند
بر آبگینه‌ی این جامِ فاخر
                               که در آن
ماهیِ سُرخ
               به فراغت
گام‌های فرصتِ کوتاهش را
چنان چون جرعه‌ی زهری کُشتیار
نشخوار
          می‌کند.

 

 

از پنجره
          من
              در بهار می‌نگرم
که عروسِ سبز را
از طلسمِ خوابِ چوبینش
بیدار می‌کند.

 

 

و دست‌کوک‌هایی چنین عجول
که این جمعِ پریشان را
                            به خیره
پیوندی نابه‌سامان
                      در کار می‌کند:

 

من و جامِ  خاطره را، و بهار را
و ماهیِ سُرخ را
                   که چونان «نقطه‌ی پایانی» رنگین و مُذهّب
فرجامِ بی‌حاصلِ تبارِ تزیینیِ خود را
اصرار می‌کند.

 

۳۱ فروردینِ ۱۳۴۴

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *