قالب وردپرس درنا توس

شبانه


ــ بی‌آرزو چه می‌کنی ای دوست؟

 

ــ به ملال،
   در خود به ملال
   با یکی مُرده سخن می‌گویم.

 

               شب، خامُش اِستاده هوا
               وز آخرین هیاهوی پرندگانِ کوچ
               دیرگاه‌ها می‌گذرد.
               اشکِ بی‌بهانه‌ام آیا
               تلخه‌ی این تالاب نیست؟

 

 

ــ از این گونه
               بی‌اشک
   به چه می‌گریی؟
ــ مگر آن زمستانِ خاموشِ خشک
                                         در من است.

 

به هر اندازه که بیگانه‌وار
به شانه‌بَرَت سَر نهم
سنگ‌باری آشناست
سنگ‌باری آشناست غم.

 

۲۲ خردادِ ۱۳۷۲

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *