قالب وردپرس درنا توس

شب‌بیداران


همه شب حیرانش بودم،
حیرانِ شهرِ بیدار
که پیسوزِ چشمانش می‌سوخت و
اندیشه‌ی خوابش به سر نبود

و نجوای اورادش
                    لَخت لَخت
آسمانِ سیاه را می‌انباشت
چون لَتِرمَه باتلاقی‌دمه بوناک
                                         که فضا را.

 

حیران بودم همه شب
                           شهرِ بیدار را
که آوازِ دهانش
                   تنها
                        همهمه‌ی عَفِنِ اذکارش بود:
شهرِ بی‌خواب
با پیسوزِ پُردودِ بیداری‌اش
در شبِ قدری چنان،
در شبِ قدری.

 

 

گفتم: «بنخفتی، شهر!
همه شب
             به نجوا
                      نگرانِ چه بودی؟»
گفتند:
        «برآمدنِ روز را
                          به دعا
                                  شب‌زنده‌داری کردیم.
مگر به یُمنِ دعا
آفتاب
برآید.»

 

گفتم: «حاجت‌ْروا شدید
                             که آنک سپیده!»

 

به آهی گفتند: «کنون
                          به جمعیتِ خاطر
دل به دریای خواب می‌زنیم
که حاجتِ نومیدانه
چنین معجزآیت
برآمد.»

 

۸ فروردینِ ۱۳۷۳

2 دیدگاه

  1. تصحیح:(( بر اساس شعرهایی که خود شاملو در زمان حیات_اش با صدای خود منتشر کرد))
    1-((هیچ اش)) اندیشه خواب به سر…
    2- چون لترمه دمه باتلاقی بوناکی که فضا را،
    3- همه شب به نجوای نگران، (( بنخفتی؟))
    4-((و)) آهی گفتند
    5-چنین ((نیک)) برآمد.

  2. چرا همه رو اشتباه نوشتید؟!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *