لوح هفتم

«ــ خدایانِ بزرگ بر سرِ چیستند ای رفیق؟ خدایانِ بزرگ طرح فنای مرا چرا می‏ریزند؟… خوابی شگفت دیده‏ام كه انجام آن از بلایی خبر می‏دهد: عقابی با چنگال‏های مفرغِ خود مرا در ربود و با من چهار ساعتِ دوتایی به بالا پرید. پس با من گفت: «ــ به زمین درنگر تا خود چگونه نمودار است! به دریا درنگر تا خود چگونه پیداست!». و زمین به كوهی می‏مانست و دریا به نهری كوچك ماننده بود… و عقاب همچنان چهار ساعتِ دوتایی به بالا پركشید. پس با من گفت: «ــ به زمین درنگر تا خود چگونه نمودار است! به دریا درنگر تا خود چگونه پیداست!» و زمین به باغی می‏مانست و دریا به جوبارِ باغبانان… و عقاب همچنان چهارساعتِ دوتایی به بالا پرید. پس با من گفت: «ــ به زمین درنگر تا خود چگونه نمودار است! به دریا درنگر تا خود چگونه پیداست!» و زمین به خمیرِ نان می‏مانست و دریا به لاوكی ماننده بود… آنگاه چون دو ساعتِ دوتایی دیگر به بالا پرید مرا رها كرد و من افتادم. و من افتادم و بر زمینِ سخت درهم شكستم… نقش رؤیایی كه بر من آمد بدین‏گونه است و من سوزان از هراس بیدار گشتم.»
گیل‏گمش سخنان انكیدو را می‏شنید و نگاهش تیره شد. پس با او، با انكیدو چنین گفت:
«ــ دیوی تو را با چنگالِ خویش می‏گیرد… دریغا كه خدایانِ بزرگ آهنگِ بلایی كرده‏اند!… ای رفیق اندكی بیاسای كه پیشانی تو سوزان است.»
پس انكیدو برآسود. شیطانی به جانب او آمد و دیوِ تب در سرش خانه كرد.
اینك انكیدو ست كه با دروازه سخن می‏گوید هم بدان گونه كه با آدمیی سخن می‏گویند:
«ــ ای درِ باغستان! ای دروازه‏ی كوهسارِ سدر! تو را دانش و بینشی نیست… چهل ساعت به هر سو دویدم تا چوبِ تو را برگزیدم، تا سدر بلند را بازیافتم… تو از چوبِ خوبی: بالای تو هفتاد و دو اَرَش است و پهنایت از بیست و چار اَرَش درمی‏گذرد. جرزهای تو را از صخره‏ی سخت تراشیده‏اند و سردرت را كمانه‏یی سخت زیبا است، و سلطانی از سرزمینِ نیپ‏پور تو را بنا نهاده… اگر می‏دانستم ای در كه بلایی می‏شوی و زیبایی تو مرا نابود می‏كند تبر فراز می‏كردم تو را درهم می‏شكستم و پرچینی از بوریا در می‏بافتم!»
پس گیل‏گمش خروشی سخت كرد و با او، با انكیدو چنین گفت:
«ــ ای رفیقِ من كه با من از دشت‏ها و كوهسارانِ بلند برگذشته‏ای! رفیقِ من كه با من در همه‏گونه سختی‏ها همراه بوده‏ای! ای رفیقِ من!… رؤیای تو به حقیقت مبدل می‏شود. تقدیر دگرگونگی‌پذیر نیست!»
و هم در آن روز كه نقشِ خواب بر او آشكار شد سرنوشتِ رؤیا به حقیقت پیوستن آغاز كرد.
اینك انكیدوست كه ناخوش به زمین فرو افتاده است، اینك انكیدوست كه بر فرشِ خوابی درافتاده است.
یك روز و دیگر روز هذیانِ تب او را گرفتار می‏دارد.
سوم روز و چارمین روز افتاده است و خفته.
پنجم روز و ششم روز و هفتمین و هشتمین، نهمین روز و روز دهم، انكیدو هم در آنجای فروافتاده است. دردِ او در تن‏اش زیاده می‏شود.
یازدهم روز و روز دوازدهم، او، انكیدو، از گرمی تب می‏نالد. او رفیقِ خود همدمِ خود را، گیل‏گمش را، آواز می‏دهد و با او، با گیل‏گمش چنین می‏گوید:
«ــ مرا خداوندِ آبِ زندگی نفرین كرد ای رفیق! من در میدانِ كارزار بر خاك نیفتاده‏ام، می‏باید تا بی‏هیچ شكوهی بمیرم!»

 

 

 

 

گیلگمش روی جلد

این مطلب را به اشتراک بگذاریم
یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

The Official Website of Ahmad Shamlou © 2017 تمام حقوق محفوظ است.