قالب وردپرس درنا توس

گشت و گذاری در آثار شاملو

شعر روز، برخاستن، ابراهیم در آتش

بشنوید:

چرا شبگیر می‌گرید؟
 من این را پرسیده‌ام
من این را می‌پرسم.
 

 
عفونت‌ات از صبری‌ست
که پیشه کرده‌ای
به هاویه‌ی وَهن.
 
 
تو ایوبی
که از این پیش اگر
                      به پای
                              برخاسته بودی
خضروارت
              به هر قدم
سبزینه‌ی چمنی
                 به خاک
                          می‌گسترد،
و باد ِ دامان‌ات
                 تندبادی
تا نظم ِ کاغذین ِ گُل‌بوته‌های خار
                                      بروبد.
 
 
من این را گفته‌ام
همیشه
همیشه من این را می‌گویم.
 

۲۵ تیر ِ ۱۳۵۱

توضیحات بیشتر »

شعر روز، رستاخیز، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

من تمامی‌ مُردگان بودم:
مُرده‌ی پرنده‌گانی که می‌خوانند
و خاموشند،
مُرده‌ی زيباترينِ جانوران
بر خاک و در آب،
مُرده‌ی آدميان
از بد و خوب.

 

من آن‌جا بودم
در گذشته
بی‌سرود. ــ
با من رازی نبود
نه تبسمی
نه حسرتی.

 

به‌مهر
      مرا
        بی‌گاه
               در خواب ديدی

 

و با تو
بيدار شدم.

 

۱۹ مردادِ ۱۳۵۹

توضیحات بیشتر »

شعر روز، ترانه‌ی کوچک، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

ــ تو کجایی؟
              در گستره‌ی بی‌مرزِ اين جهان
                                                 تو کجایی؟
 
ــ من در دوردست‌ترين جای جهان ايستاده‌ام:
   کنارِ تو.
 
 

 
ــ تو کجایی؟
              در گستره ناپاکِ اين جهان
                                              تو کجایی؟
 

ــ من در پاک‌ترين مقامِ جهان ايستاده‌ام:
  بر سبزه‌شورِ اين رودِ بزرگ که می‌سُرايد
  برای تو.
 

دی ِ ۱۳۵۷
لندن

توضیحات بیشتر »

شعر روز، در لحظه، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

به تو دست می‌سايم و جهان را در می‌یابم،
به تو می‌انديشم
و زمان را لمس می‌کنم
معلق و بی‌انتها
عُريان.
 
می‌وزم، می‌بارم، می‌تابم.
آسمانم
ستارگان و زمين،
و گندمِ عطرآگينی که دانه می‌بندد
رقصان
در جانِ سبزِ خويش.
 
 
از تو عبور می‌کنم
چنان که تُندری از شب. ــ
 
می‌درخشم
و فرومی‌ريزم.
 
 
 
۱۹ مردادِ ۱۳۵۹
 

توضیحات بیشتر »

شعر روز، هجرانی، ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

چه هنگام می‌زيسته‌ام؟
 
کدام مجموعه‌ی پيوسته‌ی روزها و شبان را
                                                   من ــ
اگر اين آفتاب
               هم آن مشعل ِ کال است
                                             بی‌شبنم و بی‌شفق
که نخستين سحرگاه ِ جهان را آزموده است.
 

 
چه هنگام می‌زيسته‌ام،
کدام باليدن و کاستن را
                           من
که آسمان ِ خودم
چتر ِ سرم نيست؟ ــ
 
 
آسمانی از فيروزه نيشابور
با رگه‌های سبز ِ شاخساران،
 همچون فريادِ واژگونِ جنگلی
                                 در درياچه‌يی،
آزاد و رَها
همچون آينه‌يی
                 که تکثيرت می‌کند.
 

 

بگذار
      آفتابِ من
                 پيرهنم باشد
و آسمانِ من
               آن کهنه‌کرباسِ بی‌رنگ.

بگذار
بر زمينِ خود بايستم
بر خاکی از بُراده‌ الماس و رعشه‌ی‌ درد.
بگذار سرزمينم را
                   زيرِ پای خود احساس کنم
و صدای رويشِ خود را بشنوم:
 
رُپ‌رُپه‌یِ طبل‌های خون را
                             در چيتگر
و نعره‌ی ببرهای عاشق را
                              در ديلمان.
 
 
وگرنه چه هنگام می‌زيسته‌ام؟
کدام مجموعه‌ی پيوسته‌ی روزها و شبان را من؟
 

۱۵  اسفند ِ ۱۳۵۶
پرينستون

توضیحات بیشتر »

شعر روز، قناری گفت…، در آستانه

بشنوید:

قناری گفت: ــ کُره‌ی ما
کُره‌ی قفس‌ها با ميله‌های زرين و چينه‌دانِ چينی.
 

ماهی‌ سُرخِ سفره‌ی هفت‌سين‌اش به محيطی تعبير کرد
 که هر بهار
              متبلور می‌شود.
 
 
کرکس گفت: ــ سياره‌ی من
سياره‌ی بی‌همتايی که در آن
مرگ
      مائده می‌آفريند.
 
 
کوسه گفت: ــ زمين
سفره‌ی برکت‌خيزِ اقيانوس‌ها.
 
 
انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستينش از اشک تَر بود.
 

۱۳۷۳

توضیحات بیشتر »