قالب وردپرس درنا توس

گشت و گذاری در آثار شاملو

شعر روز،‌تابستان: ابراهیم در آتش

بشنوید:

پردگیانِ باغ
از پسِ معجر
عابرِ خسته را
به آستینِ سبز
بوسه‌یی می‌فرستند.

 

 

بر گُرده‌ی باد
گَرده‌ی بویی دیگر است.

 

درختِ تناور
             امسال
چه میوه خواهد داد
تا پرندگان را
به قفس
نیاز
نماند؟

 

۲۵ تیرِ ۱۳۵۱

توضیحات بیشتر »

کتاب خوب

سلام دوباره

این بار میخوام ژانری رو در ادبیات معرفی کنم که به نسبت مخاطب کمتری داره: نمایشنامه.برای گام نخست کتاب چهار صندوقاثربهرام

بیضایی خیلی عالیه

توضیحات بیشتر »

شعر روز، شبانه: ابراهیم در آتش

بشنوید:

مردی چنگ در آسمان افکند،
هنگامی که خونش فریاد و
دهانش بسته بود.

 

خنجی خونین
بر چهره‌ی ناباورِ آبی! ــ

 

عاشقان
چنینند.

 

 

کنارِ شب
خیمه برافراز،
اما چون ماه برآید
شمشیر
          از نیام
                 برآر
و در کنارت
بگذار.

 

۱۳۵۲

توضیحات بیشتر »

شعر روز، در دوردست: باغ آینه

بشنوید:

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌ی دریای سردِ شب
پُرشعله می‌فروزد.

 

آیا چه اتفاق؟
کاخی‌ست سربلند که می‌سوزد؟
یا خرمنی ــ که مانده ز کینه
در آتشِ نفاق ــ؟

 

 

هیچ اتفاق نیست!

 

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌ی شب شعله می‌زند؛
وین‌جا، کنارِ ما، شبِ هول است
در کامِ خویش گرم
وز قصه باخبر.
او را لجاجتی‌ست که، با هرچه پیشِ دست،
روی سیاه را
سازد سیاه‌تر.

 

 

آری! در این کنار
هیچ اتفاق نیست:

 

در دوردست آتشی اما نه دودناک،
وین‌جای دودی از اثرِ یک چراغ نیست!

 

۱۳۳۸

توضیحات بیشتر »

شعر روز، برف: باغ آینه

بشنوید:

برفِ نو، برفِ نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام.

 

پاکی آوردی ــ ای امیدِ سپید! ــ
همه آلودگی‌ست این ایام.

 

راهِ شومی‌ست می‌زند مطرب
تلخ‌واری‌ست می‌چکد در جام
اشک‌واری‌ست می‌کُشد لبخند
ننگ‌واری‌ست می‌تراشد نام

 

شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقشِ همرنگ می‌زند رسام.

 

 

مرغِ شادی به دامگاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!
ره به هموارْجای دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!

 

تشنه آنجا به خاکِ مرگ نشست
کآتش از آب می‌کند پیغام!
کامِ ما حاصلِ آن زمان آمد
که طمع بر گرفته‌ایم از کام...

 

خام سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برفِ تازه، سلام!

 

1337

توضیحات بیشتر »

شعر روز، عاشقانه: ترانه‌های کوچک غربت

بشنوید:

 

آنکه می‌گوید دوستت می‌دارم
خنیاگرِ غمگینی‌ست
که آوازش را از دست داده است.

 

               ای کاش عشق را
               زبانِ سخن بود

 

هزار کاکُلی شاد
                    در چشمانِ توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من.

 

               عشق را
               ای کاش زبانِ سخن بود

 

 

آنکه می‌گوید دوستت می‌دارم
دلِ اندُه‌گینِ شبی‌ست
که مهتابش را می‌جوید.

 

               ای کاش عشق را
               زبانِ سخن بود

 

هزار آفتابِ خندان در خرامِ توست
هزار ستاره‌ی گریان
در تمنای من.

 

               عشق را
               ای کاش زبانِ سخن بود

 

۳۱ تیرِ ۱۳۵۸

توضیحات بیشتر »

شعر روز، رود قصیده‌ی بامدادی را…: آیدا،‌درخت، خنجر و خاطره

بشنوید:

رود قصیده‌ی بامدادی را 
                              در دلتای شب
                                                 مکرر می‌کند

و روز
از آخرین نفسِ شبِ پُر انتظار
                                    آغاز می‌شود.

 

و اکنون سپیده‌دمی که شعله‌ی چراغِ مرا
در تاقچه بی‌رنگ می‌کند
تا مرغکانِ بومیِ رنگ را
در بوته‌های قالی از سکوتِ خواب برانگیزد،
پنداری آفتابی‌ست
که به آشتی
                در خونِ  من طالع می‌شود.

 

 

اینک محرابِ مذهبِ جاودانی که در آن
عابد و معبود و عبادت و معبد
                                     جلوه‌یی یکسان دارند:
بنده پرستشِ خدای می‌کند
هم از آنگونه
               که خدای بنده را

 

همه‌ی برگ و بهار
در سرانگشتانِ توست.
هوای گسترده
                 در نقره‌ی انگشتانت می‌سوزد
و زلالیِ چشمه‌ساران
از باران و خورشیدِ تو سیراب می‌شود.

 

 

زیباترین حرفت را بگو
شکنجه‌ی پنهانِ سکوتت را آشکاره کن
و هراس مدار از آن که بگویند
ترانه‌یی بیهوده می‌خوانید. ــ
چرا که ترانه‌ی ما
ترانه‌ی بیهودگی نیست
چرا که عشق
                 حرفی بیهوده نیست.
حتا بگذار آفتاب نیز بر نیاید
به خاطرِ فردای ما اگر
                           بر ماش منتی ست؛
چرا که عشق
                  خود فرداست
                  خود همیشه است.

 

 

بیشترین عشقِ جهان را به سوی تو می‌آورم
از معبرِ فریاد‌ها و حماسه‌ها.
چرا که هیچ چیز در کنارِ من
                                  از تو عظیم‌تر نبوده است
که قلبت
چون پروانه‌یی
ظریف و کوچک و عاشق است.

 

ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی
و به جنسیتِ خویش غَرّه‌ای
                                   به خاطرِ عشقت! ــ
ای صبور! ای پرستار!
                          ای مؤمن!
پیروزیِ تو میوه‌ی حقیقتِ توست.
رگبارها و برف را
توفان و آفتابِ آتش‌بیز را
                              به تحمل و صبر
                                                  شکستی.
باش تا میوه‌ی غرورت برسد.

 

ای زنی که صبحانه‌ی خورشید در پیراهنِ توست،
پیروزیِ عشق نصیبِ تو باد!

 

 

از برای تو مفهومی نیست
                                 نه لحظه‌یی:
پروانه‌یی ست که بال می‌زند
با رودخانه‌یی که در گذر است. -

 

هیچ چیز تکرار نمی‌شود
و عمر به پایان می‌رسد:
پروانه
بر شکوفه‌یی نشست
و رود
به دریا پیوست.

 

* هشت مارس، روز جهانی زن مبارک.

توضیحات بیشتر »